2014-10-18 F-Scheidsrechter cursus

Isala VS  scheidsrechterscursus

F-Scheidsrechter cursus

WSV Sporthal de Voorwaarts, 18 oktober 2014, de hele dag.

De dag begon met een gouden Mercedes. Nou ja, goud, eigenlijk vond vooral de eigenaar van de auto, Jeroen Zwijnsen, dat deze goudkleurig was. De andere inzittenden, Arnoud, Peter en ik, neigden meer naar beige, en persoonlijk vond ik de term ‘kleur’ al wat gewaagd voor de tint die de auto had. Maar we waren alle drie blij dat we mee mochten rijden naar de cursus, dus was het een gouden Mercedes.

De dag begon ook vroeg, dit omdat het we mee deden aan de nieuwe opzet van de cursus: niet meer drie avonden, maar alles op één dag. Een hele zit, maar je kan wel in een enkele dag je F diploma halen.

Gewapend met trainingskleding, de handout en slechts twee verwachtingen (waarvan eentje dat we de diploma’s zouden halen), begonnen we optimistisch aan de dag. Voor de jongens was dit de eerste scheidsrechterscursus. Voor mij was de laatste cursus zo lang geleden dat ik niet helemaal zeker ben of ik er eigenlijk zelf wel bij was. En ook voor Jeroen, waarschijnlijk de meest ervaren scheidsrechter van de vereniging, was zijn laatste cursus zo lang geleden dat hij geen voorspellingen kon doen over hoe de dag zou verlopen.

Totaal waren er ongeveer 45 deelnemers, waarvan ongeveer 16 van onze vereniging. De opzet bleek erg praktisch: we werden in drie groepen over drie veldjes verdeeld, elk met een eigen instructeur, en als groep zat je 25 minuten bij één instructeur, waarna je een veldje doorschoof voor een nieuw informatieblokje bij de volgende instructeur. Zo waren er logische blokjes met uitleg over bijvoorbeeld de verschillende tijdsregels (3, 5, 14 en 24 seconden), of over dribbelen, pivoteren en lopen, of over legale verdedigende positie. Door het totaal aan spelregels in hapklare blokjes van 25 minuten op te delen, was het makkelijker om alles op te nemen.

Over hapklaar gesproken, ik had een emmertje met gezonde geel en enigszins gouden banaan-schuimpjes meegenomen. Dat hielp misschien ook een beetje mee om mensen scherp te houden door hun suikergehalte op peil te houden. In elk geval zagen de banaantjes er zo uitnodigend uit dat zelfs de instructeurs er niet van konden blijven.

Voor en na de lunchpauze waren er korte basketbal intermezzo’s. Het eerste was puur voor ontspanning door inspanning, het tweede was om om aspirant scheidsrechters per tweetal, tijdens een wedstrijd, tips te geven. De ervaren instructeurs letten hierbij vooral op de positie in het veld, en over welk stuk veld je dan in de gaten moest houden. Walter, een instructeur die we als scheidsrechter meerdere keren zagen fluiten bij de Heren 1 wedstrijden vorig seizoen, vertelde mij: “Je keek nu naar de bal. Maar dat [gedeelte van het veld] is van de lead scheids. De trail scheids hoort dan dat gebied in de gaten te houden!” Bemoedigend voegde hij er wel aan toe dat het wegkijken van de bal één van de moeilijkste dingen is tijdens het fluiten.

Ik hoorde bij het eerste tweetal oefen scheidsrechters. En ik merkte dat ik door de live ondersteuning de wedstrijd me wat ontging. Gelukkig bleek ik daar niet uitzonderlijk in. Wel bleek dat het zo leuk is om mij te verdedigen, dat iedereen dat graag doet, want toen het mijn beurt was om te spelen, werd ik gelijk bij de middenlijn opgepakt door een teamgenoot aan wie ik me enkele secondes daarvoor nog had voorgesteld. Terwijl ik hem geamuseerd nog eens vertelde dat we teamgenoten waren, verspilde Coby van het andere team geen tijd, en zij sloeg de bal uit mijn hand. Overigens netjes zonder de bal te raken. Ook onze scheids was druk in gesprek met de instructeur, en van de wedstrijd kreeg die weinig mee. Coby scoorde in de break, en voor mij was het duidelijk wie er voortaan geen banaantjes meer zou krijgen.

Zo langzaam aan kwam het examen dichterbij, en zo langzaam aan begon mijn zelfvertrouwen plaats te maken voor twijfel. Natuurlijk, ik had heus wel wedstrijden gefloten, en ik kende de regels wel. Maar misschien gingen al de vragen over obscure toepassingen van de regels, of misschien waren het allemaal gemene instinkertjes. En alle blokjes theorie waren wel lekker compact, maar de meeste blokjes eindigden voordat al de theorie behandeld was. Wat als veel vragen juist over de niet genoemde zaken gingen? Jeroen voelde ook wat druk, want als voormalig landelijke scheidsrechter had hij zijn naam hoog te houden!

Na het laatste blokje theorie, “Mentale Weerbaarheid”, moesten we ons verspreiden over de velden, en kregen we zonder veel omhaal de examenformulieren uitgedeeld. Twintig meerkeuzevragen, en tien goed/fout vragen. Naar goed gebruik begon het examen met een hele makkelijke vraag (Hoe lang duurt een wedstrijd?) om de deelnemers gerust te stellen. Makkelijk genoeg dat bijna iedereen de vraag goed had beantwoord. Verder had ik me om niks zorgen gemaakt, want de andere negenentwintig vragen waren niet veel moeilijker. Er was één vraag (Wie mag er wisselen nadat een laatste vrije worp raak geschoten wordt?) waarbij ik, na enige twijfel, mijn antwoord (c: De schutter en één speler van de tegenstander) veranderde (b: Iedereen). Verder ging ik zo vlot door de vragen dat ik vertwijfeld bleef zitten toen ik klaar was. Toen al vlot wat andere kandidaten opstonden vond ik het ook tijd om mijn formulier in te leveren.

Na het examen was er even tijd om lekker in de zon te zitten. Heel eventjes dan, want het nakijken ging zo snel dat ik bijna de nabespreking had gemist. Bedankt nog voor de waarschuwing, Jai. Ik was nog op tijd om te horen dat ik, tegen de gangbare wijsheid in dat je bij twijfel met je oorspronkelijke antwoord moet gaan, er goed aan had gedaan om mijn antwoord te veranderen. “Dat was vroeger anders..!”, hoorde ik Jeroen zeggen, en dat het vroeger anders was, was vast de reden dat veel van de oudere kandidaten deze vraag fout hadden.

Ondanks deze fout had Jeroen naar verwachting één van de hoogste scores, dus met zijn naam zit het goed. Al de deelnemers waren geslaagd, en Isala deed het goed met hogere scores dan gemiddeld. “Teacher’s pet”, riep Chris me waarderend toe, toen we hoorden dat ik de hoogste score had.

Na afloop waren we het erover eens dat het een lange dag was, maar dat het wel goed te doen was. Ën dat het zo prettiger is dan wanneer de cursus verdeeld zou zijn over twee of drie avonden.

De dag had Isala een aantal scheidsrechters opgeleverd, dus de vereniging kon tevreden zijn. Wij waren blij dat het erop zat, want al was het goed te doen, het was af en toe toch wat droog. Maar ik was tevreden, want mijn beide verwachtingen bleken juist. Ik had mijn F-diploma gehaald, en mijn dag eindigde, als je het niet te nauw nam met kleuren, met stukjes kip met een haast gouden kleur.

KFC

Tekst: Tom (Heren 2)